KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/14323 E., 2012/17122 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Eylül 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hükümlü veya tutuklunun kaçması
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ecza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından isin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede.
Sanığa yükletilen hükümlü veya tutuklunun kaçması eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından islendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu.
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak, sanık hakkında TCY'nın 58. maddesi ile uygulama yapılırken, tekerrüre esas alınan ilamda altı ayrı suçtan hükümlülük bulunmasına karsın, 5275 sayılı Yasa'nın 108/2 maddesi gözetilerek, en ağır hapis cezasına ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yasaya aykırı, sanık ...
Şerefin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, "TCY'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasının "sanığın adli sicil kaydındaki en ağır hapis cezasını kapsayan ...
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/14323, K. 2012/17122, 17 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama