KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/16747 E., 2012/996 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Ocak 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, mala zarar verme
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz ejdilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyizinde:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler görülmemiş, Ancak;
a) Sanığın aşamalardaki savunmalarında olayın yakınan Nevzat Pıtır'ın haksız hareketinden kaynaklandığını beyan etmesi karşısında, savunmaların doğruluğu araştırılıp olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, gerektiğinde biçilen mahsullere ilişkin tarladaki ekimin kimin tarafından yapıldığı da saptantıktan sonra her iki eylem bakımından sanık lehine TCY'nın 29. maddesinin uygulanma olanağının tartışılmaması,
b) 5237 sayılı TCY.nın 53/1 -(c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1-a, b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,
2-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;
08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmün açıklanmasının geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/16747, K. 2012/996, 18 Ocak 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama