KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/16820 E., 2013/15494 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın hakaret eylemine ilişkin olarak hükümlülük kararından sonra, müştekilerin temyiz aşamasında şikayetten vazgeçme istemleri üzerine 03.03.2009 tarihli ek karar ile TCK’nın 73/4. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de, bu kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde sadece hapis cezası öngörülmesine karşın, doğrudan adli para cezası verilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşıldığından sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; katılan ... ile müşteki ...’nin hükümden sonra temyiz aşamasında verdikleri 20.02.2009 ve 23.02.2009 havale tarihli dilekçeleri ile şikayetten vazgeçtiklerini belirtmeleri karşısında, kovuşturulması şikayete bağlı olan hakaret suçuna ilişkin olarak sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/16820, K. 2013/15494, 21 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama