KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/17870 E., 2013/2005 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Ocak 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Muhafaza görevini kötüye kullanma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;
Kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1. maddesinin (d) bendinde sözü edilen, ‘belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma’ seçenek yaptırımına çevrilebilmesi için; çevrilen seçenek yaptırımın işlenen suçla bir şekilde bağlantılı olması, başka deyişle suç işlemeye yönelten sosyal, psikolojik veya çevresel etkenlerle sanık arasındaki bağı ortadan kaldırarak yeniden suç işlemesini önlemeye yönelik yasal amacın gerçekleşmiş olması gerekmektedir.
Nitekim Resmi Gazete’nin 18.4.2007 tarih ve 26497 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren Denetimli Serbestlik Ve Yardım Merkezleri İle Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/3. maddesi uyarınca belirli yerler ve etkinlikler ; "sanık veya hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da sanık veya hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir." biçiminde tanımlanmıştır.
İncelenen dosyada koşulları oluşmadığı halde sanığın, kendisine yediemin olarak teslim edilen hacizli malları muhafaza etmemek suretiyle işlediği kabul edilen muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan dolayı hükmedilen 2 ay 15 gün hapis cezasının TCK’nın 50/1-d maddesi uyarınca 2 ay süreyle alkollü içki satan yerlere gitmekten yasaklanma cezasına çevrilmesine karar verilmesi
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/17870, K. 2013/2005, 29 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama