KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/18740 E., 2013/8596 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede,
1-Sanığa yükletilen mağdur ...'ı tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı, .
Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Sanık hakkında diğer mağdurlar ... ve ...'a karşı tehdit eylemlerinden kurulan hükümlere yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,
Ancak,
a-Mağdurlar ... ve ...'a karşı işlenen tehdit suçunun tek tanığı olan ... duruşmada hazır edilip dinlenmeden soruşturma aşamasındaki anlatımı hükme esas alınmak suretiyle CMK'nın 210 ve 217/1 maddelerine uyulmaması,
b- Kabule göre de;
Sanığın, aynı suç işleme kararı kapsamında tek bir fiille mağdurlar ... ve ...'u yokluklarında tehdit etme eylemi nedeniyle, TCK'nın 106/1-1. cümlesi ile belirlenecek cezanın, anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden iki kez mahkumiyet kararı verilerek fazla ceza tayini,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/18740, K. 2013/8596, 26 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama