Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2011/19174 K.2011/20275

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

647 sayılı Yasanın 4/5. madde ve fıkrasındaki "Uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir. Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez" biçimindeki düzenleme nedeniyle, 765 sayılı TCY.nın 230/1 ve 59. maddeleri uyarınca temel hapis cezasından çevrilen para cezasının nitelik ve niceliğine göre kesin nitelikte olmayıp, temyiz yolunun açık olduğunun anlaşılması karşısında;

Hükmün temyiz edilemez olması nedeniyle Yerel Mahkemenin temyiz isteğinin reddine ilişkin kararına karşı yapılan itiraz yerinde görüldüğünden ve başkaca temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından RED KARARININ KALDIRILMASI suretiyle işin esasına geçildi.

Hükümden sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCY.nın 257/1-2.madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında, TCY.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile somadan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,