KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/21090 E., 2013/20756 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- 6136 sayılı Kanuna muhalefet, yaralama, tehdit
- Hüküm
- Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,
Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
2-Sanık ... hakkında yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu, sanık ...'ın ise temyiz dilekçesini süresi içinde vermediği,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafii ile sanık ...'ın tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
3-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
CMK'nın 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının somut (maddi) zarara ilişkin olup, manevi zararı kapsamadığı gözetilmeden ve sabıkasız olan sanık hakkında, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda bir değerlendirme yapılmadan "katılan sanık ...'ın şikayetçi olması ve bu nedenle zararın giderilmemiş olması" biçimindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/21090, K. 2013/20756, 1 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama