KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/21497 E., 2012/23011 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Kasım 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5271 sayılı CMK'nın 231/6-c bendinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının koşullarından biri de mağdur ya da kamuya verilen maddi, ölçülebilir somut zararın sanık tarafından giderilmesidir. 5237 sayılı TCK'nın 184. maddesinin beşinci fıkrasına göre failin, ruhsatsız ya da ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirmesi halinde açılmış olan kamu davası düşecek olup, hükmolunan ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkacağından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi mümkün olmayacaktır. TCK'nın 184. maddesinde tanımlanan suçun işlenmesi ile kamuya doğrudan maddi bir zarar verilmiş olmadığından, CMK'nın 231. maddesinin uygulama olanağı 6.fıkrada gösterilen objektif ve subjektif şartlara göre değerlendirilmelidir.
Sanığa yükletilen, ruhsata aykırı olarak zemin kat çıkma altının kapatılması, açık olması gereken çıkmaların kapatılarak odalara ilave edilmesi, çatının yükseltilip büyütülmesi ve bina girişinin bodrum kattan yapılması suretiyle imar kirliliğine neden olma biçimindeki somut olayda; sanığın sabıkasız olması ve hakkında takdiri indirim uygulamış olması karşısında "Sanığın tadilat projesi yapmaması, projeye aykırılığı gidermemesi nedeni ile suç işlemekten çekineceği yönünde mahkememizde kanaat oluşmadığı" şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/21497, K. 2012/23011, 5 Kasım 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama