KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/22268 E., 2012/29556 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tefecilik
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanığa yüklenen tefecilik suçundan doğrudan zarar görmesi nedeniyle ...’nin, duruşmadan haberdar edilip, kamu davasına katılma hakkı sağlanmadan hüküm kurularak, CMK'nın 234/1-b. maddesine aykırı davranılması,
2- Sanık hakkındaki hapis cezası alt sınırdan belirlenmesine karşın, adli para cezası tayininde gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılması,
3- Temel cezanın alt sınırdan belirlenmesine karşın, erteleme nedeniyle, TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin gerekçe gösterilmeksizin üst sınır olan 3 yıl olarak uygulanması,
4- Kabule göre de;
Bir başkasına ödünç para verme işinin, Hazine Müsteşarlığının iznine ve bu işten elde edilen kazancın da vergiye tabi olduğu ve Hazinenin bu suçun işlenmesinden dolayı vergi kaybına uğrayacağı açıktır.
CMK'nın 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramı, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığından, incelenen dosyada, Hazinenin vergi kaybı nedeniyle uğradığı maddi zarar miktarı araştırılıp sanıktan zararı karşılayıp karşılamayacağı sorulmadan,
sabıkasız olup kişiliği ve suç işleme hususundaki eğilimi olumlu bulunarak hakkında takdiri indirim ve TCK'nın 51. maddesi gereğince erteleme hükümleri uygulanan sanığa yükletilen tefecilik suçunda “müştekinin uğradığı zararın karşılanmadığı” biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmamasına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/22268, K. 2012/29556, 10 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama