KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/2450 E., 2013/7872 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Mart 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, tehdit
- Hüküm
- Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanıklar ... ve ...'nın hakaret eylemlerine ve yükletilen suça yönelik, katılan ...'in temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.
Kavga ve tartışma sırasında haksız bir fiilin kendisinde husule getirdiği şiddetli öfke ve elemin (gazabın) failin iradesini etkileyen bir etken olarak kusur yeteneğinde meydana getirdiği azalma nedeniyle koşulları varsa ancak yasal indirim nedeni olarak kabul edilebilmesi olanaklı ise de, önceden ilke boyutunda kastı kaldıran ve suçun oluşumunu engelleyen bir husus olarak kabulü de mümkün değildir.
Somut olayda, sanık ... tarafından, katılanın telefonuna gönderilen mesaj içeriklerine göre, tehdit suçunun oluştuğu gözetilmeden, “...sanığın söylediği iddia olunan tehdit içerikli sözleri kavga esnasında da söylemiş olabileceği, bir anlık öfke ve sinirle söylendiği ve tehdit suçunun kasıt unsurunun oluşmadığı, katılanın kişiliğinin olumsuz olduğuna kanaat getirildiği, katılanın başka mahkememizde de davalarının da olduğu bilindiğinden beyanlarına çok itibar edilmediği” şeklindeki kanuni olmayan ve yetersiz gerekçelerle, beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/2450, K. 2013/7872, 20 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama