Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/10229 K.2013/4859

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Kanunun 232/6 ve 5271 sayılı CMK'nın 34/2. maddeleri gereğince, hüküm fıkrasında Kanun yolu ve merci açıkça gösterilmediğinden, sanığın temyiz itirazının süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükunun bozma suçunun "rahatsız edici hukuka aykırı eylemin ısrarla işlenmesi" öğesinin somut olayda ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2- Kabule göre de,

a) Sanığın aynı suçu işleme kararlılığı içerisinde katılanlara yönelik işlediği kabul edilen huzur ve sükunu bozma suçundan dolayı hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

b) Mahkemece, sabıkası bulunmayan sanık hakkında tekrar suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluştuğu şeklindeki gerekçe ile TCK'nın 51. maddesinin uygulanması karşısında CMK'nın 231. maddesinin 6. fıkrasında üç bent halinde sıralanan uygulama koşullarının varlığı irdelenip tartışılmadan “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak ve suçun işleniş biçimi nazara alınarak" şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,