Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/12999 K.2012/15810

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Tefecilik suçuna ilişkin ceza uygulaması, eylemlerin 1.6.2005 tarihinden önce veya sonra gerçekleştirilmesine göre farklılık göstermektedir. Anılan suç,

a) 765 sayılı T.C.Y.'nın yürürlükte olduğu dönemde, Y.C.G.K.'nIn 3.7.1995 tarih ve 1995/207-236 sayılı kararında da belirtildiği üzere birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir biçimde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle çıkar sağlanması bir başka deyişle sanığın ödünç para verme işini meslek haline dönüştürmesi durumunda oluşmaktadır ve yaptırımı 2279 sayılı Yasanın 2520 sayılı Yasa ile değişik 17. maddesinde düzenlenmiştir.

b) 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı T.C.Y.'nın 241. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, ....." biçiminde tanımlanmıştır. Yeni düzenlemeye göre bu suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin önemi yoktur. Bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyecektir.

İncelenen dosyadaki iddianame ve müştekilerin anlatımları karşısında, sanıkların tefecilik eylemlerinin, suç (borç para verme) tarihlerine göre gruplandırılarak önceki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında ayrı ayrı değerlendirilmesi, eski dönemde işlenen suç/suçlar açısından lehe yasa karşılaştırmasının yapılması, yeni dönemdeki suçlar yönünden suç çokluğunun ve T.C.Y.'nın 43/1. maddesinin uygulama olanağının tartışılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2) Kabule göre;

a) Sanık ... hakkında yalnızca ... ... Aslan'a değişik tarihlerde faiz karşılığı borç para verme eyleminden kamu davası açılmasına karşın CMK'nın 225/1. maddesi hükmü de gözetilmeden, tefecilik suçunun birden fazla kişiye karşı işlendiği kabul edilerek, sanığa verilen cezanın, TCY'nın 43. maddesiyle artırılması,

b) Sanık ... ile ilgili mahkumiyet hükmünde, TCY'nın 241. maddesinde öngörülmeyen iki ayrı adli para cezası uygulamasına yer verilerek, "suç ve cezada kanunilik" ilkesini düzenleyen TCY'nın 2/1. maddesi hükmüne uyulmaması,

c) Gerekçeli karara, Cumhuriyet savcısının 15.7.2008 tarihli duruşmadaki esas hakkındaki görüşü yerine başka bir dosyayla ilgili mütalaası yazılıp çelişki yaratılarak gerekçesizliğe yol açılması,

d) TCY'nın 53/1 -c maddesinde öngörülen hak yoksunluğunun, süresi ve kapsamı açısından, aynı yasa maddesinin 3. fıkrası hükmünün dikkate alınmaması,

e) Sanık ...'e verilen adli para cezasına ilişkin taksit miktarının, TCY'nın 52/4 maddesi uyarınca dörtten az olamayacağının gözetilmemesi,

f) Emanet Defterinin 2006/10 sırasında kayıtlı belgelerin, işlenen suçlarla doğrudan ilgisi kesin biçimde saptanmadan, tamamının delil olarak dosyada muhafazasına karar verilmesi,

g) Gerekçeli karardaki karar tarihinin yanlış yazılması,