KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/17836 E., 2013/30896 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, yaralama, 4320 sayılı Kanuna aykırılık
- Hüküm
- Temyiz isteğinin reddi, mahkumiyet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre Anayasa Mahkemesinin 20.10.2011 tarih 54/142 sayılı kararı ile 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun ceza mahkemelerinden verilen kararlardan temyiz harcı alınacağına dair düzenlemenin iptal edilmiş olması karşısında, temyiz harcı yatırılmadığından dolayı Yerel Mahkemenin temyiz isteğinin reddine ilişkin kararına karşı yapılan itiraz yerinde görüldüğünden, RET KARARININ KALDIRILMASI suretiyle dosya görüşüldü:
1-Yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-Tehdit ve 4320 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a)4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanunun, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 23/1. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
b)Her iki suç yönünden,sanığın, tüm aşamalarda, katılan eşinden özel eşyalarını vermesini istemesine rağmen, katılanın ısrarla vermediğini ve kendisini tehdit ettiğini savunması karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanma olanağının tartışılmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/17836, K. 2013/30896, 5 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama