KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/21629 E., 2014/24298 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Yaralama, hakaret
- Hükümler
- Ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet,
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
hükmün açıklanmasının geri bırakılması
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Sanık ... hakkında yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yalnızca itiraz yolunun açık olduğu ve bu hususta itiraz merciince karar verildiği,
Anlaşıldığından, katılan ... vekilinin, tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
2-Sanık ... hakkında hakaret, sanık ... hakkında yaralama ve hakaret suçlarından verilen hükümlere yönelik temyize gelince,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
a) Sanıkların hakaret eylemlerine ve yükletilen suça yönelik katılan sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
b) Sanık ...'a yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Yaralama suçundan hüküm kurulurken, sonuç cezanın 1320 TL yerine 1340 TL olarak fazla belirlenmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/21629, K. 2014/24298, 9 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama