KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/29160 E., 2014/1163 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ocak 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2012/202469
- Mahkemesi
- Karasu Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 14/04/2010
- Numarası
- 2009/268 (E) ve 2010/208 (K
- Suç
- Hakaret
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir.
Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.
Sanığın, yargılanarak mahkumiyetine karar verilen Karacasu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/402 E. 2008/666 K. sayılı dosyasında hakim ve savcı olarak görev yapan müştekiler hakkında verdiği şikayet dilekçesinde yer alan, “30/12/2008 tarihindeki 2007/402 nolu dosyada bana verilen cezanın mesnedi olmayan, savcı ve hakim tarafından siyasi baskılara hürmet ederek beni sindirmek için tarafıma verilen bir ceza olduğu” şeklindeki haksız yere ceza aldığına dair ifadelerin müştekilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp,
ağır eleştiri niteliğinde olduğu ve TCK'nın 128. maddesinde düzenlenen iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/29160, K. 2014/1163, 20 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama