Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/29459 K.2014/1076

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 23.07.2009 tarih ve 65/114 sayılı kararı ile CMUK'nın 305/1. maddesinin iptal kararının yürürlüğe girdiği 07.10.2010 tarihi ile 5320 sayılı Geçici 2. maddesindeki düzenlemenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihleri arasında doğrudan ya da hapis cezasından çevrilen adli para cezalarında kesinlik olmadığından, hükmün kesin ve temyiz edilemez olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin karar kaldırılarak işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyizde ise,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 129/1-3 madde ve fıkralarına göre, hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi ya da karşılıklı olması durumunda verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi ceza vermekten de vazgeçilebilir. TCK’nın 129. maddesi, genel nitelikli haksız tahrik indirimi düzenleyen TCK’nın 29. maddeden farklı olarak sadece hakaret suçuna özgülenmiş özel bir indirim ve cezasızlık halidir.

Somut olayda sanığın, haksız bir fiil etkisinde kalarak hakaret suçunu işlediği kabul edildiğine göre; sanığa ceza vermekten vazgeçilip geçilmeyeceği tartışılmadan, kanuni indirimin TCK’nın 129. maddesi yerine, 29. maddesine göre yapılması,