Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/30204 K.2013/29239

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanıklar Kadir Karakuş ve ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetlerine dair, ... 15. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21/11/2007 gün ve 2007/754 esas, 2007/1013 karar sayılı hükmün sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 06/06/2012 gün ve 2010/11669 esas, 2012/13852 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanıklara yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Yaptırım: Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... ve sanıklar ..., Kadir Karakuş, ... müdafilerinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA," karar verilmiştir.

I-İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2012 gün ve 2010/80136 sayılı yazısı ile;

"Sanıklar ... ve Kadir Karakuş’un görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılmalarına ilişkin hükmün verilmesinden sonra yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında gerçekleştirilen değişiklikler sonucunda, bu maddede öngörülen objektif ve subjektif koşulların varlığı halinde uygulanması olanağı bulunan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kurumunun tatbik alanı genişletilmiş ve somut olayda uygulanabilir bir hale gelmiştir.

Kurulan hükmün sanıklar hakkında hukuki bir sonuç doğurmamasına olanak sağlayan ve bu yönüyle sanıklar lehine sonuç doğurduğunda kuşku bulunmayan bu hukuki kurumun sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağı ise öncelikle birinci derece yargılamasını yapan mahkemece ele alınıp değerlendirilmelidir. Bu itibarla, diğer yönlerinin bu aşamada incelenmesine gerek bulunmayan hükmün, öncelikle bu yasal değişikliğin değerlendirilebilmesi için bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç ve istem: Yukarıda açıklanan nedenlerle; itirazın kabul edilmesi, itirazın Dairece yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- KARAR

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.04.2013 gün ve 2012/3-1446 esas, 2013/154 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanabilmesi için objektif şartların varlığının yanında, "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması" gerektiği, 5728 sayılı Kanunla, CMK'nın 231. maddesinin uygulanma şartları genişletilmekle birlikte bu subjektif koşul açısından bir değişikliğin yapılmadığı, yerel mahkemece;

" sanıkların kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyecekleri hususunda kanaate varılmadığı " şeklinde gösterilen gerekçenin gerek yerel mahkemenin hüküm tarihinde, gerekse 5728 sayılı Kanunla değiştirilen CMK'nın 231. maddesinde aynı şekilde yer alan subjektif koşula uygun olduğu, sanıkların yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaatini açıklayan yerel mahkemece bu konunun tekrar değerlendirilmesinin yargılamayı gereksiz yere uzatacağı anlaşıldığından,