KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/31900 E., 2013/28697 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Kasım 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
1-TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar devam edeceğinin gözetilmemesi,
2-Tekerrüre esas alınan Soma Sulh Ceza Mahkemesinin 10.03.2004 tarih ve 2002/582 Esas – 2004/197 Karar sayılı ilamın silinme koşullarının oluşması karşısında, bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı, sanık ... ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası "5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindekilerle sınırlı olmak üzere koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması" biçiminde ve tekerrür uygulanmasına ilişkin kısmın karardan çıkarılması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/31900, K. 2013/28697, 19 Kasım 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama