KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/31983 E., 2014/25559 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Eylül 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2010/243040
- Mahkemesi
- İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 13/01/2010
- Numarası
- 2009/768 (E) ve 2010/5 (K
- Suçlar
- İmar kirliliğine neden olma
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-TCK'nın 184/1. maddesinde "yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapan veya yaptıran" kişilerin cezalandırılması öngörülmüş olup, İmar Yasasının 5. maddesinde de bina kavramının kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma eğlenme veya dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılardır." şeklinde açıklanması karşısında, suça konu parapet tuğla duvar örülmesi ve demir konstrüksiyon üzeri trapez kesitli galvanizli sac kaplama çatı imalatının bina yapma niteliğinde esaslı bir yapım faaliyeti olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2-Kabule göre de, TCK'nın 184/5. maddesinde yer alan "kişinin ruhsatsız ya da ruhsata aykırı olarak yaptığı veya yaptırdığı binayı imar planına ve ruhsatına uygun hale getirmesi halinde, birinci ve ikinci fıkra hükümleri gereğince kamu davası açılmaz, açılmış olan kamu davası düşer, mahkum olunan ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkar" biçimindeki düzenleme ve sanıklar tarafından sunulan 26/03/2010 havale tarihli dilekçe ekindeki Bayraklı Beledıyesi’nin 20/01/2010 tarihli cevabi yazısında, suça konu imalatların yıkılarak eski hale getirildiğinin belirtilmesi karşısında, TCK'nın 184/5. maddesinin uygulama olanağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/31983, K. 2014/25559, 15 Eylül 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama