Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/32519 K.2013/4920

Hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit suçlarından sanıklar ... ve ...’ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 600 TL adli para cezası ve 106/2-c maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanıklar hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/11/2011 tarihli ve 2011/75 esas, 2011/801 sayılı kararına katılan vekilinin itirazı üzerine, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2011 tarihli ve 2011/1356 değişik iş sayılı kararı ile itiraz kabul edilerek,

anılan kararın kaldırılmasına karar verilmesi nedeniyle, hükmün açıklanmasına ilişkin BURSA 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2011 tarihli ve 2011/75 esas, 2011/801 sayılı ek kararının, Adalet Bakanlığınca yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.10.2012 gün ve 245222 sayılı tebliğnamesiyle, dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede: “Dosya kapsamına göre; mahkemece duruşma açılarak, sanıkların celp edilmesi ve varsa diyecekleri sorulup cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin kanun hükümleri de değerlendirilerek yeni bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Sanıklar ... ve ... hakkında, hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit suçlarından açılan kamu davalarında, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/11/2011 tarihli kararı ile her iki suçtan mahkumiyetlerine karar verilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, karara katılan vekilinin itirazı üzerine, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2011 tarihli kararı ile, sanıkların sabıkalarının bulunması ve zarar koşulunun değerlendirilmemesi nedeniyle itiraz kabul edilerek, anılan kararın kaldırılmasına karar verilmesi nedeniyle, mahkemesince duruşma açılmadan, 27/12/2011 tarihli ek karar ile önceki hükmün açıklanmasına karar verildiği, verilen bu kararın Kanun yararına bozma konusu yapıldığı anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, itiraz merciince kaldırılması üzerine, duruşma açılmadan verilen hükmün açıklanmasına ilişkin kararın, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme

5271 sayılı CMK’nın “hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması” başlığını taşıyan 231. maddesinin 1. fıkrasında "Duruşma sonunda, 232. maddede belirtilen esaslara göre duruşma tutanağına geçirilen hüküm fıkrası okunarak, gerekçesi ana çizgileriyle anlatılır." 2. fıkrasında "Hazır bulunan sanığa ayrıca başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresi bildirilir." 4. fıkrasında "Hüküm fıkrası herkes tarafından ayakta dinlenir." hükümleri yer almaktadır.

İncelenen dosyada, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın, itiraz üzerine Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesince sabıkalarının bulunması ve zarar koşulunun değerlendirilmemesine bağlı olarak kaldırılması nedeniyle, mahkemece duruşma açılmadan önceki hükmün açıklanmasına şeklinde ek karar verildiği görülmektedir.

Sanıklara ait mahkumiyet kararı, 27.12.2011 tarihinde açıklanmakla hukuki sonuç doğurmaya ve infaza elverişli hüküm niteliğini kazandığından, açıklanması yönünden CMK’nın 231/1-4 maddesinde öngörülen yönteme bağlıdır. Ayrıca hüküm niteliğine sahip olan yeni kararın, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232. maddesinde düzenlenen hüküm fıkrasında bulunması zorunlu unsurları taşıması, bünyesinde noksan husus bırakmaması ve infaz sırasında karışıklığa meydan vermemesi gerekir.

Bu nedenle duruşma açılıp sanıkların çağrılması ve oluşan yeni duruma göre savunmaları alınıp, bireyselleştirme kurumları da değerlendirildikten sonra, CMK’nın 231 ve 232. maddelerine uygun yeni bir hüküm kurulması gerekmektedir. Dosya üzerinde yapılan incelemeyle yetinilerek mahkumiyet hükmünün açıklanmasına karar verilmesi, sanıkların savunma haklarının kısıtlanmasına yol açacaktır.

Bu nedenle mahkemenin yukarıda belirtilen yasal hükümleri gözetmeden dosya üzerinde verdiği ek karar hukuka uygun bulunmamıştır.