KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/35970 E., 2014/23897 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Yaralama, tehdit
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... hakkında müşteki ...'e karşı basit yaralama suçundan hüküm kurulmamış ise de, zamanaşımı içerisinde karar verilmesi mümkün görülerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-) Sanık ...'e yükletilen tehdit, sanık ...'e yükletilen yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar ... ve ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-) Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyizde,
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Katılan ...'in beyanında, sanık ...'in koluna vurmadığını, kolunun onun darbesiyle kırılmadığını ancak diğer tanımadığı sanıklar tarafından sopalarla darp edilirken kırılmış olabileceğini, sanık ...'in kendisine sadece yumruk attığını belirtmesi karşısında, sanık ...'in TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle TCK'nın 86/1, 87/3. maddelerinin uygulanması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/35970, K. 2014/23897, 3 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama