KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/10392 E., 2015/22697 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2011/100591
- Mahkemesi
- Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 09/11/2010
- Numarası
- 2010/213 (E) ve 2010/808 (K
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, kişilerin huzur ve sükununu bozma
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen tehdit ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık F.. Ö..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın aşamalardaki savunmasında suçlamayı kabul etmemesi, suçu işlediğine dair mağdur H.. K..’nin beyanları dışında dosyada başkaca delil olmaması, müştekinin de, sanığın sırf kendisini rahatsız etmek amacıyla hareket ettiğine ve ısrarla davranışını devam ettirdiğine dair beyanı bulunmaması karşısında, sanığa isnat edilen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/10392, K. 2015/22697, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama