KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/11097 E., 2015/25162 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 25 Mart 2015
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Sulh Ceza Mahkemesi
SUÇLAR
Tehdit, hakaret, yaralama HÜKÜMLER : Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, gerekçeli kararın, yokluğunda hüküm verilen sanıkla aynı çatı altında yaşayan mağdura tebliğ edilmiş olması nedeniyle, aralarındaki menfaat çatışması gözetilerek, sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1-Kısa süreli hapis cezalarının, TCK'nın 50/1-d maddesinde yer alan, “belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma” seçenek yaptırımına çevrilebilmesi için, hükmedilen seçenek yaptırımın, işlenen suçla bağlantılı olması, ayrıca suç işlemeye yönelten sosyal, psikolojik veya çevresel etkenlerle sanık arasındaki bağı ortadan kaldırarak, sanığın yeniden suç işlemesini önlemeye yönelik olması gerektiği gözetilmeden, tehdit, yaralama ve hakaret suçlarından verilen hapis cezalarının, gerçekleştirilen eylemle herhangi bir bağlantısı bulunmayan “kahvehane ve eğlence türü olan (Bar, Cafe vs.) gitmekten yasaklanması” tedbirine çevrilmesi,
2-Hakaret suçundan kurulan hükümde, mağdurun, yargılama sırasında sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi karşısında, sanıktan vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,
3-Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetin, sanığın 18 yaşından küçük olduğu döneme ait olması karşısında, TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,
4-Sanık hakkında hakaret suçundan tayin edilen temel cezada, TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken, hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın, 3 ay 10 gün yerine, 3 ay 26 gün olarak fazla belirlenmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/11097, K. 2015/25162, 25 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama