KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/12029 E., 2015/26500 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Nisan 2015
- Tebliğname No
- 3 - 2012/53384
- Mahkemesi
- Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 24/10/2011
- Numarası
- 2011/291 (E) ve 2011/1077 (K
- Suçlar
- Tehdit, yaralama
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1- Sanık M.. D.. hakkında yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, karar tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık M.. D..'in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-Sanıklar hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıklara yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
a-Sanık E.. T.. hakkındaki cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık E.. T..'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
b-Sanık M.. D.. hakkında tehdit eyleminden kurulan hükümde ise,
İnfaza ilişkin olduğu gözetilmeyerek, yaralama ve tehdit suçlarından verilen adli para cezalarının 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi gereği toplanmasına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/12029, K. 2015/26500, 8 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama