Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/1718 K.2014/14972

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli kararda; hakaret suçunun sanığın, cezavinde iken müştekinin eşi ile gönül ilişkisi yaşaması şeklindeki haksız fiile tepki olarak işlendiği düşüncesiyle TCK'nın 129/1. maddesi uyarınca ceza tayinine yer olmadığına karar verildiği belirtilmiş olmasına karşın, kısa kararda ve gerekçeli kararın bir bölümünde atılı hakaret ve tehdit suçlarında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmadığı belirtilerek çelişkiye yol açılması,

Kabule göre de:

2-Sanığın aşamalarda “cezaevindeyken müştekinin eşiyle gönül ilişkisi yaşamasına tepki olarak katılana mesaj gönderip, telefonla arayarak hakaret ve tehdit ettiği” şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-Hakaret suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,