Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/22097 K.2014/27708

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak,

1- 3194 sayılı İmar Kanununun 5. maddesinde, bina kavramının, “kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içeri girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma, eğlenme veya dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılar.” şeklinde tanımlanması karşısında, sanığın, 1,5x2,60 metre kare ebatlarındaki, seyyar bekçi kulübesini, kiralamış olduğu araziye yerleştirmesi eyleminin, ne şekilde TCK’nın 184/1. maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu açıklanıp tartışılmadan, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de; hükümden önce, 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan “yaptırım” ibaresinin tedbir olarak değiştirilmesi, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenmesi ve 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, para cezasının ödenmemesi halinde, hapis cezasına çevrileceğinin sanığa ihtar edilmesi,