KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/24417 E., 2014/30384 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Ekim 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2013/64567
- Mahkemesi
- Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 12/11/2012
- Numarası
- 2012/151 (E) ve 2012/743 (K
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- TCK’nın 184/1. maddesinde "yapı ruhsatiyesi alınmadan veya ruhsata aykırı olarak bina yapan ve yaptıran" kişilerin cezalandırılması öngörülmüş olup, İmar Kanunun 5. maddesinde de bina kavramı "kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma, eğlenme ve dinlemelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılardır." şeklinde açıklanmıştır.
Somut olayda, 02/11/2011 tarihli bilirkişi raporunda ön cephe değişikliğine neden olduğu belirtilen ve dosya içerisindeki fotoğraflardan etrafı açık üzeri kapalı olduğu anlaşılan yapının, bina niteliğinde bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişiden ek rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
2- TCK'nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilmeden ve “sanığın suç işleme kastı ile suç konusunun önem ve değerinin” ne şekilde ağırlık taşıdığı da açıklanmadan, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,
3- Sanığın hükümden sonra sunduğu 14.08.2013 havale tarihli dilekçede, suça konu kaçak binanın kendisi tarafından yıkıldığını belirtmesi, bu duruma ilişkin olarak düzenlenen tutanak ile yeni duruma ilişkin fotoğraf ibraz etmesi karşısında, TCK'nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/24417, K. 2014/30384, 23 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama