KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/25592 E., 2015/36983 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Kasım 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2011/260413
- Mahkemesi
- Foça Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 26/01/2011
- Numarası
- 2010/10 (E) ve 2011/14 (K
- Suçlar
- Tehdit, iş yeri dokunulmazlığını ihlal
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,
1-Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Tehdit suçunda, kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerinde hak yoksunluklarının uygulanmayacağı belirtilmemişse de, bu husus infaz aşamasında re'sen gözöününde bulundurulacağından, bozmayı gerektirmediği,
Anlaşıldığından, sanık Ö.. A..'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyizine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;
Ancak;
Sanıkların, kahvehane işletmecisi olan mağdur M.. D..'e yönelik tehdit eylemlerini gerçekleştirdikleri kabul edilen kahvehanenin herkesin izin almaksızın girmesi mutad yerlerden olduğu ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin TCK'nın 116/2. maddesindeki suçun unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/25592, K. 2015/36983, 3 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama