KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/34386 E., 2016/4140 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'a karşı gerçekleştirdirdikleri tehdit, sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı yaralama eylemlerinden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,
Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ...'un tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
2-Sanıklar ... ve ...'un mağdur ...'a karşı gerçekleştirdirdikleri tehdit eylemlerinden kurulan hükümlere yönelik temyize gelince:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a)Tehdit suçunun silahla ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi karşısında, TCK'nın 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 106/2-a ve c maddesindeki iki nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayin edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
b)İştirak halinde işlenen suçlarda, yargılama giderinin sanıkların sebebiyet verdikleri miktarlara göre payları oranında hükmedilmesi gerekirken “sanıklardan müteselsilen tahsiline” karar verilmek suretiyle CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,
c)Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/34386, K. 2016/4140, 7 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama