KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/35749 E., 2016/1997 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Şubat 2016
- Tebliğname No
- 4 - 2013/352357
- Mahkemesi
- Çubuk (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 20/07/2011
- Numarası
- 2011/370 (E) ve 2011/415 (K
- Suçlar
- Tehdit, yaralama
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükümde erteleme hükümleri uygulanırken kullanılan "sanığın sabıkasız oluşu" ibaresi ile çelişir şekilde, temel ceza belirlenirken, "sabıkalı oluşu" biçiminde ifade kullanılmış ise de, temel cezanın alt sınırdan belirlenmiş olması karşısında, bu ibarenin sehven kullanıldığı ve sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından bozma nedeni olarak kabul edilmeyerek yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemin, doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmüş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
Yaralama suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına karşın, tehdit suçundan kurulan hükümde, anılan Kanun maddesinin, gerekçe gösterilmeksizin uygulanmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/35749, K. 2016/1997, 9 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama