KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/41433 E., 2014/3584 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2013/384534
- Mahkemesi
- Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 16/04/2009
- Numarası
- 2008/41 (E) ve 2009/206 (K
- Suçlar
- Hakaret, yaralama, tehdit
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A)Sanık N.. K.. hakkında hakaret ve tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı yalnızca itiraz yolu açık olup, Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddine karar verildiği,
Anlaşıldığından, sanık N.. K..'nın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
B)Sanık M.. A.. hakkında yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanığın binadan gelen komşular ve lojman polisinin kavgayı ayırdığı biçimindeki savunması karşısında; olay tarihinde görevli lojman polisi tanık olarak dinlenip olay yerinde sanık M.. A..'ın üzerinde silah olup olmadığı sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,
2- Mahkemenin kabulüne göre de, sanığın sabıkasız olduğunun anlaşılması, yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılarak cezalarının ertelenmesi, tehdit suçunda giderilmesi gereken somut (maddi) bir zarar oluşmaması, yaralama suçunda herhangi bir maddi zarar olduğunun ileri sürülmemesi ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, “karşı tarafın zararının karşılanmadığı” biçimindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/41433, K. 2014/3584, 5 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama