KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/4212 E., 2014/23946 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a-Sanığın Cumhuriyet Savcısı olan şikayetçiye yazdığı mektupta yera alan “...sizinle çok uğraşacağım, ben 1979 yılında Afşin-K.Maraşta bir savcıyı mesleğinden men ettirdim. O da savcılık unvanını taşıyamayacak kadar yetersiz biriydi” biçimindeki tehdit sözlerinin, ne şekilde kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit suçunun oluşturduğu tartışılmadan yetersiz gerekçe ve hatalı nitelendirme ile TCK'nın 106. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulması,
b-Suça konu adli emanette kayıtlı mektupla ilgili bir karar verilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/4212, K. 2014/23946, 7 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama