Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/4716 K.2015/26348

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine ve temyiz dilekçeleri içeriklerine göre, M.. A..’ın hükmü sanık sıfatı ile mahkumiyeti yönünden, O Yer Cumhuriyet Savcısının ise sanık F.’nın beraati ile sanık M.. A..’ın mahkumiyetine hasren temyiz ettiği kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık M.. A..’a yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilirken, TCK’nın 53/1-c maddesindeki yetkilerin süresi yönünden yanılgılı hüküm kurulmuş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz evresinde re'sen ve doğru olarak, TCK'nın 53. maddesinin 1 ilâ 3. fıkralarında öngörüldüğü biçimde uygulanması mümkün görüldüğünden bu hususun bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından, sanık M.. A..’ın ve O Yer Cumhuriyet Savcısının ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık F.. T.. hakkında yaralama eyleminden kurulan hükümde ise;

Hukuka uygunluk nedeni olan meşru savunmanın şartlarının oluştuğu gerekçesiyle CMK’nın 223/2-d fıkrası yerine CMK’nın 223/2-b fıkrası ile beraat kararı verilmesi,