Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/9221 K.2015/24545

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun sürmesi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A)Sanık N.. B..’in beraat kararının gerekçesine yönelik olmayan temyizde hukuki yararı bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık N.. B..’in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B)Diğer hükümlere yönelik temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık U.. B.. hakkında hakaret, sanık N.. B.. hakkında hakaret ve tehdit eylemlerinden verilen beraat hükümlerinin de usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından, katılan M.. Ö.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık U.. B.. hakkında yaralama, sanık B.. B.. hakkında ise yaralama ve hakaret eylemlerinden verilen mahkumiyet hükümlerinin temyizinde ise; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekilerin, sanık N.. B..'den kiraladıkları evden, kira, elektrik-su borçlarını ödemeden, konuta zarar verecek şekilde ve haber de vermeden ayrılmaları karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, sanıklar hakkında hakaret suçu bakımından TCK'nın 129 yaralama suçu bakımından ise aynı Kanunun 29.maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,