KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/10555 E., 2016/12571 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Eylül 2016
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, yaralama
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;
Katılan ...’in ifadesinde sanığın, suça konu sözleri söylediği sırada yanında annesinin de bulunduğunu, apartman giriş katında ise sanığın kiracısı olan kişinin olduğunu söylemesi, sanığın kiracısının ... adlı kişi olduğunun sanık müdafiinin esas hakkındaki savunmasında belirtilmesi, tanık Ruhan’ın ifadesinde, olay anını görmemesine karşın olay sonrasında apartmana geldiğinde katılan vekilinin dilekçesinde belirtilen Gülcan adlı kişinin kendisine bu olayı anlattığını ve ...’in sanığın kiracısı olduğunu söylemesi,
katılan vekilinin dilekçesinde de ... ve ...’ın dava konusu eylemleri gördüklerini belirtmesine rağmen bu kişilerin tanıklık yapmak istememesi sebebiyle duruşmada hazır edemediğini beyan etmesi karşısında, katılan ...’in annesi olan kişi ile ..., ... ve ... adlı kişilerin açık kimlik ve adres bilgileri araştırılarak, kendilerine ulaşılması halinde olaya ilişkin tanık sıfatıyla ifadelerinin alınması, bu ifadeler ile sanık arasında önceye dayalı husumet bulunan diğer tanık Ruhan’ın ifadeleri arasında çelişki bulunması halinde de, tüm tanıkların kendi beyanları ve diğer tanıklarla beyanları arasındaki çelişkilerin giderilmeye çalışılması,
giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatıma hangi sebeple üstünlük tanındığı açıklanıp tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/10555, K. 2016/12571, 20 Eylül 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama