KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/11232 E., 2016/14800 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Kasım 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık hakkında daha önceden de benzer suçlar nedeniyle soruşturma ve kovuşturmaların olduğunun anlaşılması karşısında, , ilgili dava dosyaları getirtilerek, denetime olanak verecek şekilde incelenmesi ve aşamasına göre bu dava ile birleştirilmesi, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle hükümler kurulması,
2- Sanığın geçmişi ve ve suç işleme eğilimi, erteleme hükümleri uygulanırken olumlu değerlendirilmesine karşın, bu kez aynı hususlar olumsuz kabul edilerek CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle çelişkiye yol açılması,
3-Sanığa yükletilen tehdit ve hakaret suçlarında temel cezaların alt sınırdan belirlenmesine karşın, erteleme nedeniyle, TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin gerekçe gösetirilmeksizin alt sınırın üzerinde 2 yıl olarak uygulanması,
4-Tehdit suçundan kurulan hükümde, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
5-Sanığın, hakaret eylemini katılanın kendisine yönelik haksız fiili üzerine gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, hakaret suçuna ilişkin TCK'nın 129. maddesindeki özel tahrik hükmü yerine aynı Kanunun genel tahrik kurumunu düzenleyen 29. maddesinin uygulanması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/11232, K. 2016/14800, 30 Kasım 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama