Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/15884 K.2017/17242

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

TCK'nın 106/1-2. cümle kapsamındaki sair tehdit suçundan hüküm kurulurken, seçimlik cezalardan hapis tercih edilmesine karşın, TCK'nın 50/2. maddesine aykırı biçimde hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş ise de karşı temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

1- Aynı konuşma içinde her iki katılanı birbirini takip eden sözlerle tehdit eden sanığın eyleminde TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanma ihtimalinin tartışılması gerektiği gözetilmeyerek, katılan sayısınca mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1-1. cümlede gösterilen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınması ve aynı Kanunun 106/1-2. cümlesinde belirtilen sair tehdit suçu açısından ise, CMK'nın 253. maddesinin 24 ve 25. fıkralarındaki uzlaştırma bürosuna ilişkin düzenlemenin dikkate alınıp, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,