KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/17264 E., 2017/28696 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Aralık 2017
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, kasten yaralama
- Hükümler
- Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı
Karar Metni
331 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılanlar ...ve ... vekilinin temyiz dilekçesinde, sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararları temyiz ettiğini belirtmesine karşın, ...'nin katılan olması sebebiyle hükmü sanık ... yönünden temyiz ettiği kabul edilerek, iddianamede sanık ...'un katılan ...'a karşı hakaret, sanık ...'ın ise katılan ...'a karşı kasten yaralama eylemlerini gerçekleştirdiklerinin anlatılması karşısında, bu suçlardan hüküm kurulmadığı tespit edilmiş ise de, zamanaşımı içerisinde hüküm kurulabileceği kabul edilerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
A-Sanık ...'a yükletilen tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün temyizinde;
Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
B-Sanık ...'a yükletilen hakaret ile sanık ...'a yükletilen kasten yaralama suçlarından kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümlerin temyiz incelemesinde ise;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanık ...'a isnat
edilen TCK'nın 125/1. maddesi kapsamındaki hakaret ve sanık ...'a isnat edilen TCK'nın 86/2. maddesi kapsamındaki kasten yaralama suçları önceden de uzlaşma kapsamında ise de, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 24 ve 25. fıkralarındaki uzlaştırma bürosuna ilişkin düzenleme dikkate alınıp, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/17264, K. 2017/28696, 21 Aralık 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama