Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/20352 K.2018/1789

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteğinden vazgeçtiği anlaşılmakla dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Mağdurun soruşturma evresinde kollukta alınan beyanında, sanığın "......oraya gelirsem sana dayak çekerim orası benim yerim " dediğini belirtmesi, yargılama aşamasında ise, sadece "..........oraya gelirsem sana yapacağımı bilirim" dediğini belirtmesi karşısında, mağdurun beyanları arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme sonucu düşme karar verilmesi,

2-Eylemlerin TCK’nın 106/1-1. maddesi kapsamında kaldığının kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi halinde ise, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanıklara isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanıklarının hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;