Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/22567 K.2018/10133

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın suçlamaları kabul etmemesi karşısında, soruşturma aşamasında bilgisine başvurulan ve olayın tek tanığı olan Gökhan Uludağ'ın dinlenilmeden hüküm kurularak, CMK'nın 210/1. maddesine aykırı davranılması,

2-Kabule göre de;

Sanığın, tanığa hitaben müştekiyi kastederek “istersen ben bunu dağa kaldırırım kimse bulamaz, ne diyorsan onu yaparım” şeklindeki sözlerle tehdit ettiğinin iddia edilmesi karşısında, eylemin TCK’nın 106/1-1. cümlesi kapsamında kalıp kalmadığı değerlendirilmeden aynı Kanunun 106/1-2. cümlesi kapsamında kabul edilip şikayetten vazgeçme nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi,

3- Eylemin TCK’nın 106/1-1. maddesi kapsamında kaldığının kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi halinde ise, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK’nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması;