KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/27215 E., 2018/17998 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Ekim 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başka nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Müştekinin yanlış yola girmesi nedeniyle çıkan tartışmada, sanığın, müştekinin aracının, kendisinin gireceği yola girip, aracı önüne kırarak durduğuna dair savunması karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak haksız tahrik hükmünü, uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,
2-Kabule göre de,
a-Sanığın suçta kullandığı silahın görevi gereği olarak elinde bulundurduğu araç ve gereçlerden olup olmadığı araştırdıktan sonra, görevi gereği elinde bulundurduğunun anlaşılması halinde TCK'nın 266. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ile hüküm kurulması,
b-Suçta kullanılan tabancanın, bedeli mukabili satın alınan zati demirbaş tabanca olması halinde müsadere edilebileceği, görevi gereği zimmetle verilmesi halinde ilgili idareye iadesi gerektiğinden, suça konu tabancanın sanığın zati demirbaş silahı olup olmadığı araştırılarak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, eksik araştırma ile müsaderesine karar verilmesi,
c-Sanık hakkında verilen 2 yıl 8 ay hapis cezasından, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi nedeniyle 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 2 ay 20 gün yerine hesapta hata sonucu 2 yıl 1 ay 20 gün olarak eksik ceza tayini,
d-Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,
./..
-2-
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/27215, K. 2018/17998, 23 Ekim 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama