KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/28266 E., 2015/2544 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Şubat 2015
- Tebliğname No
- 3 - 2012/166704
- Mahkemesi
- Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 17/04/2012
- Numarası
- 2012/39 (E) ve 2012/442 (K
- Suç
- Yaralama
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık hakkında birden fazla kişiye yönelik silahlı tehdit eyleminden kamu davası açılmış olması karşısında, ek savunma hakkı tanınmadan yaralama suçundan hüküm kurulmak suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,
2-Sanık hakkında mağdurlar A.. B.. ve M.. A..’a elindeki bıçağı göstererek ''bana nasıl aşure vermezsiniz, hesabını size soracağım'' şeklinde sözlerle zincirleme şekilde tehdit ettiğinden bahisle kamu davası açılmış olması, mağdur M.. A..’ın adli raporunda parmaklarında kesi olduğunun, mağdur Ahmet’in adli raporunda ise parmaklarında sıyrık bulunduğunun belirtilmesi karşısında, olayın başlangıcı ve gelişimi üzerinde durulup, mağdurlardaki yaralanmaların ne şekilde meydana geldiği de tespit edilerek, sanığın kimi yaralama kastıyla hareket ettiği tartışılıp açıklanmadan, yetersiz gerekçe ve eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,
2-Kabule göre de,
a-Sanığın bıçakla yaralamaya teşebbüs suçunu işlediğinin kabulü karşısında; sanık hakkında TCK’nın 35/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
b-TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/28266, K. 2015/2544, 2 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama