Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/30842 K.2015/1456

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar gören ve CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı olduğu belirlenen müşteki G.. A.. vekili, 28.02.2013 tarihli duruşmada şikayetçi olduğunu bildirmesine rağmen aynı Kanunun 238/2. maddesi gereğince kamu davasına katılmak isteyip istemediği sorulup bu hususta bir karar verilmemiş ise de; anılan Kanunun 237/2. maddesi uyarınca müşteki G.. A..'ın davaya katılan, avukatının da katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Tehdit eylemine ve yükletilen suça yönelik katılan G.. A.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Katılanın aşamalarda, suça sürüklenen çocuğun, kendisini itmesi üzerine yere düştüğü ve ayağa kalktıktan sonra da kendisine tokat attığı yönündeki iddiasının, 05.10.2012 tarihli doktor raporundaki bulguyla da doğrulanması karşısında, katılanın beyanına ve adli rapor içeriğine neden itibar edilmediği açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,