Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/31301 K.2015/26289

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, duruşmada şikayetçi olduğunu bildiren mağdur sanık E.. U..'a davaya katılmak isteyip istemediği sorulmayıp CMK'nın 238/2. maddesine aykırı davranılmış ise de; temyiz dilekçesinin katılma istemi niteliğinde olduğu gözetilerek, CMK'nın 237/2. maddesi gereğince suçtan zarar gören E.. U..'ın davaya katılan sıfatıyla kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A)Sanıklar M.. U.. ve R.. U.. hakkında birlikte tehdit suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden;

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik katılan E.. U..'ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B)Sanık E.. U..'ın yaralama ve mala zarar verme ile sanık M.. U..'ın yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar Makbule ve Rahmi hakkında yaralama suçundan kurulan hükümlerde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının, erteleme ve seçenek yaptırıma çevirmeden önce değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıkların almış olduğu hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmesi,

2-Sanık E.. U..'ın aşamalarda, değişmeyen ve tutarlı şekilde miras olarak tarlanın kendi payına düşen kısmına ektiğini iddia ettiği, ekinin sanıklar Rahmi ve Makbule tarafından biçilmesi üzerine suça konu olayların çıktığı yönündeki savunması karşısında, ilk haksız eylemin kimden kaynaklandığının araştırılması, tespit edilemediği takdirde şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği yaralama ve mala zarar verme suçları yönünden TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanma olanağının tartışılmaması,

3-Sanık E.. U.. hakkında hükmolunan hapis cezalarının kanuni sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,