Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/31756 K.2018/20134

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Aydın Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2012/2208 soruşturma numarasına kayıtlı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar sayılı dosya ve Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2012/193 Esas sayılı dosyası, denetime olanak verecek şekilde dosya arasına alınarak aynı olayla ilgili olup olmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanıkların silahla tehdit iddiasını tüm aşamalarda reddetmeleri, katılanların ve katılan ...'ün kardeşi tanık Nimet'in beyanları arasında da bu hususa ilişkin olarak çelişkilerin bulunması, iddiayı doğrulayan somut bir delil de bulunmaması karşısında, beyanlar arasındaki çelişkiler giderilmeden ve sanıkların silahla tehdit suçunu işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanıp tartışılmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi,

3) Kabule göre de;

a) Katılan ...'ın, sanık ...'nun kız kardeşi olan ve evli tanık ...'nun evine gelerek kendisine aşık olduğunu belirtip bir mektup vermesi ve bu durumun Fatma tarafından sanık ...'e bildirilmesi üzerine olayın meydana geldiğinin iddia edilmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak sanıklar hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b) Sanıkların cezasından TCK’nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada 2 yıl 5 ay 5 gün yerine, 2 yıl 5 ay 15 gün olarak fazla ceza tayini,

c) Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,