Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/32195 K.2015/2553

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükmün gerekçe kısmında sanığın eyleminin silahla yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğu kabul edilmesine karşın, hükmün esasını oluşturan kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasında sanığın eyleminin silahla tehdit suçu kapsamında kaldığı belirtilerek yaralama suçundan hüküm kurulmak suretiyle çelişki yaratılıp hükmün karıştırılması,

2- Kabule göre de;

a) Sanığın, katılanı yaralama eyleminin teşebbüs aşamasında kalması karşısında, eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesi yerine 86/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

b) Sanığın, yaralama suçunu silahla işlemesi nedeniyle artırım yapılırken, uygulama maddesinin ''TCK'nın 86/3-e '' yerine aynı Kanun'un ''86/3-a '' maddesi olarak gösterilmesi,

c) TCK'nın 53/l-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,