KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/38608 E., 2019/681 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,
1) Sanık ...'e yükletilen tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal, hakaret, sanık ...'e yükletilen tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık ...'a yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanıklar ..., ... ve ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnamedeki onama görüşüne uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2) Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizine gelince;
Sanığın tekerrüre esas alınan, adli sicil kaydındaki ilama konu TCK'nın 141/1. maddesine uyan suçun, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
.2.
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/38608, K. 2019/681, 21 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama