Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/41113 K.2015/22718

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Mağdur Ç.. Y..'ın 04.06.2013 tarihli duruşmada şikayetçi olmayarak davaya katılmak istemediğini beyan etmesi ve bu nedenle sanık hakkında kurulan hükümleri temyiz yetkisinin bulunmaması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz istemlerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Adli sicil kaydındaki hükümlülüğü nedeniyle koşulları bulunmasına karşın, sanığın cezasının TCK’nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık Y..

Y..'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkrasına “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/10/2010 tarih ve 2009/150-2010/756 E-K sayılı ilamı ile Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan 213 sayılı VUK'un 359/a-2, TCK'nın 62. maddeleri gereğince verilen 10 ay erteli hapis cezasından dolayı mükerrir olduğu anlaşıldığından, cezalarının TCK’nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,