KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/41775 E., 2017/19236 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Temmuz 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanık ... hakkında tehdit ve sanık ... hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;
1-Sanık ... tarafından katılan sanık ...'a gönderilen mesaj içeriğinin taraflar arasındaki olaya ilişkin olması, mesajın gönderildiği telefon numarasının sanık ...'e ait olması nedeniyle sanık ... hakkında tehdit, katılan sanık ...'ın aşamalardaki iddiaları ve bu beyanları doğrulayan 22/03/2013 tarihli adli rapor içeriği karşısında, sanık ... hakkında ise kasten yaralama suçlarından yerinde olmayan gerekçelerle beraat kararları verilmesi,
2-Suçların subutlarının kabulü halinde;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve katılan sanık ... ve sanık ...'e isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu, sanık ...'a isnat edilen kasten yaralama suçu yönünden ise uzlaşma önerisinin yapıldığı tarihte CMK'nın 253/3 maddesinde engel bulunduğu gözetilerek,
yeni düzenleme karşısında, bu suç yönünden de uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/41775, K. 2017/19236, 11 Temmuz 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama