Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/42630 K.2019/605

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-CMK'nın 225. maddesine göre, hükmün konusunun, yalnızca iddianamede anlatılan eylemle sınırlı olması, incelemeye konu dava dosyasındaki iddianame kapsamına göre sanığın, mutfağa doğru yürüyüp, “şimdi bıçağı alıp seni öldüreceğim” diyerek mağduru tehdit ettiğinin iddia edilmesine karşın, sanık hakkında, kamu davasına konu edilmeyen silahla tehdit eyleminden dolayı mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Bozmaya uyularak yapılan değerlendirme neticesinde, sanığın eyleminin, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesine uyduğunun kabulü durumunda ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre, uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de; sanığın adli sicil kaydında bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihinin, 5271 sayılı Kanunun 231/8. maddesinin yürürlüğe girme tarihi olan 28.06.2014'ten önce olması nedeniyle, CMK’nın 231.maddesinin uygulanmasına engel teşkil etmemesi ve anılan kurumun uygulanıp uygulanmayacağı hususunun, cezanın bireyselleştirilmesine dair diğer tüm kurumlardan öncelikli olarak değerlendirilmesi zorunluluğu karşısında; “sabıkalı olduğundan ve hapis cezası ertelendiğinden” biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle, CMK’nın 231. maddesinin uygulanmaması,

.2.